«پرویز خرسند» درگذشت + بیوگرافی

به گزارش سایت طلا، پرویز خرسند به عنوان اولین سردبیر هفته‌نامه سروش بعد از انقلاب اسلامی ایران در ۸۶ سالگی درگذشت.

از او به عنوان نویسنده‌ای یاد می‌شد که به تعبیر دکتر علی شریعتی «نثر امروز را در خدمت ایمان دیروز ما قرار داد».

پرویز خرسند از دوستان دکتر علی شریعتی بود. او متولد ١٣١٩، ویراستار کتب علی شریعتی و از قدیمی‌ترین همراهان او، ویراستار نشریات حسینیه ارشاد در دهه ١٣٥٠، زندانی سیاسی عصر پهلوی، محقق بنیاد شاهنامه به مدیریت استاد جلال‌الدین همایی، پایه‌گذار و اولین سردبیر هفته‌نامه سروش بعد از انقلاب اسلامی ایران (١٣٦٠-١٣٥٨) است.

شریعتی در بخشی از نامه خود به خرسند نوشته بود: «خرسند عزیزم! دلم در این سال‌های بدی که برای ما غریبان زمانه پیش آمده است بر تو می‌لرزد؛ چنانچه بارها بر رشحه زیبایی قلم تو می‌لرزد ...»

از آثار خرسند می‌توان به «اسطوره هابیل و قابیل» (که نوار کاست آن در دهه ١٣٥٠ با تیراژ میلیونی توسط حسینیه ارشاد به فروش رسید)، «برزیگران دشت خون»، «آنجا که حق پیروز است» (با مقدمه محمدرضا حکیمی)، «مرثیه‌ای که ناسروده ماند» (با مقدمه محمدتقی شریعتی)، «شهید همه اعصار»، «من»، «یگانه و دیوار» (خاطرات زندان)، «پیغام زخم» و «شرح ادبی نهج‌البلاغه» اشاره کرد.

در همین راستا، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی هم در پیامی درگَذشت پرویز خرسند، نویسنده، روزنامه‌نگار و از چهره‌های اثرگذار عرصه فرهنگ و مطبوعات را تسلیت گفت.

متن پیام سیدعباس صالحی به این شرح است:

«درگذشت زنده‌یاد پرویز خرسند، نویسنده، روزنامه‌نگار و از چهره‌های اثرگذار عرصه فرهنگ و مطبوعات، موجب تأسف و تأثر شد. ایشان از نسل اهل قلمی بود که نوشتن را تنها ابزار بیان نمی‌دانستند، بلکه آن را مسئولیتی در قبال جامعه، فرهنگ و انسان تلقی می‌کردند. سال‌های طولانی حضور ایشان در عرصه نویسندگی، روزنامه‌نگاری و فعالیت‌های فرهنگی، با دغدغه‌مندی نسبت به مسائل اجتماعی و فرهنگی همراه بود و آثار و نوشته‌هایش، بازتاب نگاه انسانی، جست‌وجوگر و متعهد به تحولات زمانه به شمار می‌رفت.

زنده‌یاد خرسند در دوره‌ای از تاریخ مطبوعات ایران قلم زد که رسانه، بیش از هر زمان دیگر، میدان گفت‌وگو، اندیشه و مسئولیت اجتماعی بود. او کوشید در میان فرازونشیب‌های فرهنگی و اجتماعی، شأن قلم و جایگاه اندیشه را پاس بدارد و از همین رو، نامش در حافظه بخشی از جامعه فرهنگی و رسانه‌ای کشور، با تلاش برای آگاهی‌بخشی، روایت صادقانه و دغدغه نسبت به فرهنگ این سرزمین پیوند خورده است. بی‌تردید فقدان چهره‌هایی از این گونه، تنها از دست رفتن یک نویسنده یا روزنامه‌نگار نیست؛ بلکه یادآور نسلی است که با سختکوشی، مطالعه و تعلق خاطر به فرهنگ ایران، در شکل‌گیری فضای فکری و رسانه‌ای معاصر سهم داشتند.

اینجانب درگذشت این چهره فرهنگی را به خانواده محترم ایشان، دوستان، شاگردان، اصحاب رسانه و جامعه فرهنگی کشور تسلیت می‌گویم و از درگاه خداوند متعال، برای آن مرحوم رحمت و مغفرت و برای بازماندگان، صبر و آرامش خواستارم.»