توضیحات عراقچی درباره سرنوشت ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصد ایران
سیدعباس عراقچی درباره سرنوشت 400 کیلوگرم اورانیوم غنی شده ایران گفت: من معتقدم امکان دستیابی به یک فرمول برای حل این مسئله وجود دارد. البته ما در این زمینه چند خط قرمز مشخص داریم
سیدعباس عراقچی درباره سرنوشت 400 کیلوگرم اورانیوم غنی شده ایران گفت: من معتقدم امکان دستیابی به یک فرمول برای حل این مسئله وجود دارد. البته ما در این زمینه چند خط قرمز مشخص داریم؛ نخست اینکه این مواد از کشور خارج نخواهد شد و دوم اینکه این ذخایر متناسب با نیازهای ما با هر تعریفی که از این نیازها داشته باشیم، مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران با بیان اینکه ما در جنگ مقاومت کردیم و اجازه ندادیم طرف مقابل به پیروزی برسد بنابراین، قطعاً نمیتوانیم در عرصه دیپلماسی به توافقی تن بدهیم که در واقع، خودمان پیروزی را به طرف مقابل تقدیم کنیم، تاکید کرد: ما به دنبال یک توافق خوب، شرافتمندانه و عزتمندانه هستیم و هیچکسی خواهان توافقی نیست که عزت ما را زیر سؤال ببرد.
مشروح مصاحبه وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران به شرح ذیل است:
خبرنگار: یکی از گرههای مهم و احتمالاً تعیینکننده در مذاکرات احتمالی هستهای، سرنوشت ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم با غنای ۶۰ درصد است. آقای محسن رضایی اخیراً اعلام کردند که ایران به این ذخایر برای تأمین نیازهای خود احتیاج دارد و این موضوع را حتی به روسیه نیز اطلاع داده است. این در حالی است که پیش از دو جنگ تحمیلی اخیر، ایران از طریق تعریف یک فرمول مشخص، به دنبال حل وفصل این موضوع بود. آیا اظهارات اخیر به معنای تغییر رویکرد ایران نسبت به آن فرمول قبلی است؟ آیا همچنان گزینههایی مانند رقیقسازی یا ارائه راهحلهای جایگزین، حتی بدون خروج ذخایر از کشور روی میز قرار دارند؟
عراقچی: من معتقدم امکان دستیابی به یک فرمول برای حل این مسئله وجود دارد. البته ما در این زمینه چند خط قرمز مشخص داریم؛ نخست اینکه این مواد از کشور خارج نخواهد شد و دوم اینکه این ذخایر متناسب با نیازهای ما با هر تعریفی که از این نیازها داشته باشیم، مورد استفاده قرار خواهد گرفت. در این میان، ایدهها و فرمولهای مختلفی از سوی واسطهها مطرح شده است.
برخی از این پیشنهادها قابل بررسی هستند، بعضی نقاط مثبت بیشتری دارند و برخی دیگر با ملاحظات و نقاط منفی بیشتری همراهاند. به هر حال، معتقدم در موضوع مواد هستهای میتوان به یک راهحل منصفانه رسید که هم مبتنی بر منافع ملی ما باشد و هم نیازهای کشور را تأمین کند. البته این موضوع را نمیتوان بهصورت منفرد و جدا از سایر مسائل بررسی و درباره آن تصمیمگیری کرد. این مسئله باید در چارچوب یک بسته مورد بررسی قرار بگیرد.در نهایت، تصمیمگیریها در کمیته مذاکرات شورای عالی انجام میشود و سپس در خود شورای عالی به تصویب میرسد.
این تصمیمات نیز مراحل مشخصی را طی میکنند تا به مصوبه نظام تبدیل شوند. بنابراین، درباره همه این موضوعات بر اساس منافع کشور تصمیمگیری میشود و پس از طی مراحل قانونی و تصمیمگیری به مرحله اجرا درمیآید.
خبرنگار: در روزهای اخیر، بحث ضرورت بازنگری در دکترین هستهای کشور و تحول در رویکردهای هستهای ایران بهویژه در میان بخشی از جامعه نخبگانی بیش از گذشته مطرح شده است. نظر شما در این باره چیست؟
عراقچی: این بحث، واقعاً بحثی گسترده، جدی و دارای ابعاد مختلف است که موافقان و مخالفان خودش را دارد. هم کسانی که معتقدند دکترین هستهای کشور باید به همین شکل فعلی حفظ شود و هم کسانی که از ضرورت تغییر آن صحبت میکنند(این که چطور عوض بشود هم خودش بحث جداگانهایست)، هر دو استدلالها و منطق خودشان را دارند.
من معتقدم نباید تصور کنیم کسانی که خواهان تغییر دکترین هستند، منطق سستی دارند؛ آنها هم منطق قویای دارند. در طرف مقابل هم کسانی که بر حفظ دکترین فعلی تأکید میکنند، منطق و استدلالهای محکمی دارند. بنابراین با یک بحث کاملاً جدی و راهبردی برای کشور مواجه هستیم. به نظر من، اصل طرح و بررسی این موضوع نهتنها ایرادی ندارد، بلکه اتفاقاً خوب است که چنین بحثی در فضای کارشناسی و نخبگانی کشور بهصورت جدی مطرح شود؛ چراکه مستقیماً با منافع ملی و عالی کشور سروکار دارد.
هر دکترینی که در نهایت انتخاب کنیم، چه از منظر منافع و چه از منظر هزینههای احتمالی، تصمیمی با آثار و تبعات بسیار مهم خواهد بود.کسانی که معتقدند دکترین هستهای باید تغییر کند، استدلالشان این است که دکترین موجود نتوانسته از تأسیسات هستهای ما محافظت کند.
آنها میگویند عضویت و ماندن ما در پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT)، قرار گرفتن تأسیسات هستهای کشور تحت نظارت پادمان و آژانس بینالمللی انرژی اتمی و پایبندی به چارچوبهای نظارتی موجود، نتوانسته است مانع حمله و بمباران این تأسیسات شود. از نگاه آنها، وقتی این سازوکارها نتوانستهاند امنیت تأسیسات هستهای ما را تضمین کنند، باید به فکر راهکار دیگری، دستکم برای حفاظت از برنامه هستهای کشور، باشیم.
از طرف دیگر خروج از چارچوب فعلی و تغییر دکترین نیز تبعات سادهای ندارد.