شروط خانواده امیرمحمد خالقی از قصاص چه بود؟

با گذشت خانواده امیرمحمد خالقی از قصاص، برخی شروط و وعده‌های مرتبط با این گذشت همچنان در انتظار اجراست.

امیرمحمد خالقی، دانشجوی دانشگاه تهران، شامگاه ۲۴ بهمن ۱۴۰۳ در مسیر بازگشت به خوابگاه و در محدوده کوی دانشگاه تهران، هدف زورگیری قرار گرفت. در جریان این حادثه، او با ضربات چاقو مجروح شد و پس از انتقال به بیمارستان جان خود را از دست داد.

مهر نوشت: در ادامه تحقیقات، متهمان پرونده بازداشت شدند و پرونده قضایی آنها در دادگاه رسیدگی شد. متهم اصلی، احمدرضا، به قصاص محکوم شد و حکم قصاص نیز در مراحل قضایی تأیید شد.

با این حال، خانواده امیرمحمد در ادامه از حق قصاص گذشتند. این گذشت، بنا بر توضیحات برادر امیرمحمد خالقی، بر مبنای مجموعه‌ای از شروط و درخواست‌ها انجام شد؛ از جمله ساخت یک سالن ورزشی در زادگاه امیرمحمد، پیگیری ساخت مدرسه‌ای به نام او، اقدام برای نامگذاری فضایی در دانشگاه تهران و نامگذاری کوچه محل وقوع حادثه.

اکنون، با گذشت مدتی از اعلام گذشت خانواده، محمدامین خالقی، برادر امیرمحمد،در گفتگو با مهر درباره آخرین وضعیت اجرای این شروط و وعده‌هایی که پس از این حادثه مطرح شد، توضیح داده است.

شروطی که هنوز به سرانجام نرسیده‌اند

محمدامین خالقی، برادر امیرمحمد، درباره آخرین وضعیت شروطی که خانواده برای گذشت از قصاص مطرح کرده‌اند، گفت: یکی از مهم‌ترین این شروط، ساخت یک سالن ورزشی در روستای «درمیان» است؛ روستایی که به گفته او فاقد سالن ورزشی است و تا مرکز شهرستان حدود ۱۶ تا ۱۷ کیلومتر فاصله دارد.

وی اظهار کرد: دسترسی جوانان روستا به امکانات ورزشی می‌تواند در پر کردن اوقات فراغت و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی نقش داشته باشد؛ به‌ویژه اینکه مسیر دسترسی روستا به مرکز شهرستان نیز وضعیت مناسبی ندارد.

به گفته خالقی، مقرر شده بود خانواده احمدرضا هم با کمک مددکاری کانون اصلاح و تربیت و دادسرای جنایی تهران مبلغی را برای این امور به ما پرداخت کنند که این مبلغ هم پرداخت نشده. با وجود پرداخت بخشی از هزینه ها، عملیات اجرایی سالن نیز هنوز آغاز نشده و به گفته خالقی، موضوع تهیه نقشه و شروع فونداسیون همچنان بلاتکلیف است. او تغییر مدیران و پیگیری نشدن وعده‌های قبلی را از جمله عواملی می‌داند که باعث شده این پروژه به نتیجه نرسد.

مدرسه‌ای به نام امیرمحمد؛ وعده‌ای که در بروکراسی اداری مانده است

وی ادامه داد: ساخت مدرسه‌ای به نام امیرمحمد در زادگاهش، یکی دیگر از وعده‌هایی است که پس از این حادثه مطرح شد. در ابتدا به خانواده امیرمحمد اعلام شده بود که این مدرسه در مدت حدود شش ماه ساخته خواهد شد و حتی قرار بود برای مهرماه سال گذشته آماده باشد، اما با گذشت زمان، پروژه همچنان درگیر مراحل اداری و بروکراسی است و عملیات ساخت آن به نتیجه نرسیده است.

به گفته او، وعده دیگری نیز برای ساخت یک مجتمع آموزشی در مرکز استان و نامگذاری آن به نام امیرمحمد مطرح شده بود که این موضوع نیز تاکنون محقق نشده است.

وعده‌ای در دانشگاه تهران

وی اشاره کرد: موضوع دیگری که خانواده امیرمحمد پیگیر آن است، وعده مسئولان دانشگاه تهران برای اختصاص یک فضا در دانشگاه به نام اوست. پس از حادثه و اعتراضات دانشجویی، مسئولان دانشگاه وعده داده بودند مکانی در دانشگاه، از جمله یک سالن یا فضای دانشگاهی، به نام امیرمحمد اختصاص پیدا کند. با این حال، این وعده نیز تاکنون اجرایی نشده است. همچنین درباره نامگذاری کوچه محل وقوع قتل به نام امیرمحمد نیز وعده‌هایی مطرح شده بود که به گفته خالقی، هنوز به نتیجه نرسیده است.

این کوچه پیش از امیرمحمد هم محل خفت‌گیری بود

برادر امیرمحمد در بخش دیگری از صحبت‌هایش درباره وضعیت امنیتی محل وقوع حادثه گفت: کوچه ای که در آن این حادثه خونین برای برادر مرحومم رقم خورد، پیش از قتل امیرمحمد نیز محل وقوع موارد متعددی از خفت‌گیری دانشجویان بوده است.

به گفته او، پس از قتل امیرمحمد، در این محل دوربین‌های نظارتی نصب شد، کانکس پلیس مستقر شد و روشنایی کوچه نیز تأمین شد.

خالقی معتقد است اگر چنین اقدامات امنیتی پیش از وقوع حادثه انجام می‌شد، ممکن بود از وقوع این حادثه جلوگیری شود.

احمدرضا همچنان در کانون اصلاح و تربیت است

محمدامین خالقی درباره وضعیت احمدرضا، متهم اصلی پرونده نیز بیان کرد: خانواده امیرمحمد تنها از حق قصاص گذشت کرده‌اند و از سایر مجازات‌های مربوط به سرقت گذشت نکرده‌اند. بنابراین گذشت خانواده به معنای مختومه شدن تمام مجازات‌های احمدرضا نیست و او همچنان باید مجازات‌های مربوط به جرایم دیگری را که برایش تعیین شده، تحمل کند.

اکنون پس از گذشت خانواده امیرمحمد از قصاص، بخش مهمی از مطالبات آنها نه درباره اجرای حکم، بلکه درباره عملی شدن وعده‌هایی است که هم‌زمان با این گذشت و پس از وقوع حادثه مطرح شده‌اند؛ وعده‌هایی که از ساخت سالن ورزشی و مدرسه تا نامگذاری یک فضای دانشگاهی و کوچه محل حادثه را دربرمی‌گیرد و به گفته خانواده، هنوز بخش‌هایی از آن روی زمین مانده است.