نصف شدن درد زانو بدون نیاز به جراحی

به گزارش سایت طلا، آرتروز زانو می‌تواند بسیار دردناک و درمان آن بسیار دشوار باشد. این بیماری اغلب زمانی رخ می‌دهد که غضروف محافظ اطراف استخوان‌ها از بین می‌رود و در شدیدترین موارد، ممکن است برای تسکین درد بیماران به جراحی و تعویض مفصل زانو نیاز باشد.

این بیماری به عنوان شایع‌ترین نوع آرتروز، صدها میلیون نفر را در سراسر جهان دچار ناراحتی می‌کند.

اکنون در تلاش برای مقابله با این بحران سلامتی، محققانی به رهبری تیمی از شاریته - دانشگاه پزشکی برلین در آلمان، یک رویکرد درمانی جدید را توسعه داده‌اند که کم‌تهاجمی، ایمن و بسیار مؤثر است.

این روش بر اساس روشی به نام آمبولیزاسیون شریان ژنیکولار(GAE) است که رگ‌های خونی غیرطبیعی و اعصاب اضافی حس کننده درد مرتبط با آرتروز را هدف قرار می‌دهد.
تصور می‌شود که با بستن این رگ‌های خونی، اعصاب و درد آرام می‌شوند.

خود GAE چیز جدیدی نیست و چندین سال است که مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما ماده‌ای که برای مسدود کردن رگ‌های خونی در این مطالعه شهودی استفاده شده است، هنوز در روزهای اولیه خود است.

عوامل مسدودکننده قبلی، آنتی‌بیوتیک‌ها بودند که خطر التهاب بیشتر را به همراه داشتند و نگرانی‌هایی را در مورد گسترش مقاومت آنتی‌بیوتیکی ایجاد می‌کردند، اما در اینجا تیم از دانه‌های ژل میکروسکوپی استفاده کرد که به تدریج در جریان خون حل می‌شوند.

فلوریان نیما فلکنشتاین، رادیولوژیست شاریته - دانشگاه پزشکی برلین می‌گوید: GAE یک رژیم درمانی کاملاً جدید است که عروق بیش از حد غیرطبیعی اطراف مفصل را هدف قرار می‌دهد و به نوبه خود، محیط عصبی عروقی پاتولوژیک را تعدیل می‌کند.

با کاهش التهاب و درد، GAE با ریزحباب‌های قابل جذب ممکن است اولین روشی باشد که روند این بیماری را تغییر می‌دهد و پیشرفت آن را کند می‌کند.

این ریزحباب‌های قابل جذب در روشی که نیازی به آماده‌سازی طولانی یا بستری طولانی در بیمارستان ندارد، به زانو تزریق می‌شوند.

سپس آنها شروع به مسدود کردن جریان خون به طور خاص از طریق رگ‌های خونی و اعصاب اضافی که با آرتروز ظاهر شده‌اند، می‌کنند؛ بدون اینکه در جریان خون به زانو به طور کلی اختلال ایجاد کنند.

انسداد (آمبولیزاسیون) دائمی نیست، زیرا توپ‌های ژلاتینی میکروسکوپی ظرف چند ساعت ناپدید می‌شوند، اما به شکستن چرخه التهاب و درد مفاصل کمک می‌کنند.

فلکنشتاین می‌گوید: با آمبولیزاسیون رگ‌های آسیب‌دیده می‌توانیم ساختار رگ و به نوبه خود، ساختار عصبی زانو را به حالت عادی برگردانیم.

وی افزود: ما در گروه خود شاهد کاهش قابل توجه درد و افزایش قابل توجه عملکرد، از جمله ورزش و تفریح و فعالیت‌های روزانه بودیم. مهمتر از همه، کیفیت زندگی آنها به طور قابل توجهی افزایش یافت. اعداد نشان می‌دهند که درمان چقدر مؤثر بوده است.

این مطالعه ۱۹۴ نفر را که تحت درمان درد زانوی مرتبط با آرتروز بودند با میانگین سنی ۶۹ سال و کسانی که قبلاً به درمان با فیزیوتراپی، داروهای ضد التهابی یا تزریق داخل مفصلی پاسخ نداده بودند، دنبال کرد.

در شروع دوره ۱۲ ماهه مطالعه، میانگین شدت درد پایه ۷ از ۱۰ بود و در پایان، ۳ از ۱۰ بود.
نمرات مربوط به فعالیت روزانه، مشارکت در ورزش و تفریح، کیفیت زندگی و علائم مرتبط با آرتروز همگی به طور قابل توجهی بهبود یافتند و هیچ عارضه جانبی قابل توجهی نیز گزارش نشد.

فلکنشتاین می‌گوید: ما معتقدیم که این نتایج ارزشی واقعی دارند، زیرا از داده‌های دنیای واقعی به دست آمده‌اند. با این طراحی مطالعه گسترده و فراگیر، شرکت‌کنندگان ما دقیقاً بیمارانی هستند که پزشکان هر روز در مطب خود با آنها مواجه می‌شوند.

این روش درمانی برای بیمار مناسب می‌تواند به معنای تسکین پایدار از یک روش واحد و کم‌تهاجمی باشد که یک گزینه جدید معنادار بین تزریق و تعویض مفصل ایجاد می‌کند.

در حالی که این مطالعه شامل یک گروه کنترل برای مقایسه نبود و همه شرکت‌کنندگان از یک بیمارستان بودند، این واقعیت که درمان در همه زمینه‌ها مؤثر بود، بسیار دلگرم‌کننده است و به این معنی است که این گزینه قطعاً ارزش دنبال کردن را دارد.

تحقیقات آینده می‌تواند گروه‌های بزرگ‌تری از افراد را برای مدت زمان طولانی‌تری (بیش از ۱۲ ماه) بررسی کند، در حالی که یک کارآزمایی بالینی کاملاً تصادفی، اثربخشی آن را در مقایسه با یک درمان جایگزین یا دارونما اثبات خواهد کرد.

هنوز کارهایی برای انجام دادن وجود دارد، اما همراه با سایر درمان‌های امیدوارکننده، امید تازه‌ای برای درمان این بیماری ناتوان‌کننده وجود دارد.

فلکنشتاین می‌گوید: برای بسیاری از بیماران مبتلا به آرتروز زانو، امروزه یک شکاف درمانی واقعی وجود دارد. اقدامات محافظه‌کارانه مانند تزریق داخل مفصلی دیگر تسکین کافی را ارائه نمی‌دهند و همچنین تعویض مفصل به دلایل پزشکی یا شخصی گزینه مناسبی نیست.

این پژوهش در مجله Radiology منتشر شده است.