امیر کویت، خیلی وقیح شده؛ ایران باید او را سرجایش بنشاند

​​​​​​​کویت، سومین کشور شورای همکاری خلیج فارس از جهت وسعت، طی جنگ اخیر آمریکایی-صهیونیستی علیه ایران، در کنار امارات دچار بیشترین آسیب اقتصادی شد.

روزنامه خراسان نوشت: به صفر رسیدن صادرات نفت، اعلام بند فورس ماژور و تعویق در تحویل سفارشات نفتی و فراورده‌های آن به مشتریان، توقف و تعلیق طولانی‌مدت پروازها و افزایش چشمگیر قیمت مواد غذایی بخشی از ملموس‌ترینِ این پیامدهای جنگی است.
این کشور که ۹۰ درصد درآمدش متکی به نفت است و نیز ۹۰ درصد تامین مواد غذایی خود را وابسته به صادرات می‌داند (آن هم به طور عمده از طریق دریا که لاجرم باید از تنگه هرمز عبور کند)، طبیعتا اکنون در وضعیت سختی از نظر تامین مایحتاج و کنترل قیمت‌ها قرار دارد؛ اما آنچه در رفتار این کشورک خلیج‎فارس هویداست، گردنکشی و گستاخی بی‌حدوحصر در مقابل جمهوری اسلامی ایران است؛ رفتارهایی که نشان می‌دهد دولت کویت به پشت‎گرمی حامیانش و پیرو سیاست دنباله روی (Bandwagoning) از قدرت‌های بزرگ، آشکارا مشی تقابلی را پی گرفته و خود را در محور آمریکایی-صهیونیستی در منطقه تعریف کرده است.
بنا به بیانیه‌های متعدد قرارگاه خاتم، کویت مبدأ بسیاری از حملات به کشورمان طی جنگ تحمیلی سوم بوده است؛ حقیقتی که آن را در اظهارات متناوب مقامات آمریکایی شامل خود ترامپ، فرمانده سنتکام، وزیر جنگ و وزیر خارجه آن کشور در نام بردن از تک تک پنج کشور متخاصم خلیج‎فارس از جمله کویت و قدردانی از همراهی آنان نیز می‌توان دید. هر چند دولت کویت دائما بر اصول به اصطلاح حسن همجواری! تاکید دارد و خود را از هرگونه مسئولیتی در قبال حملات به ایران تبرئه می‌سازد، در عین حال هرگز نسبت به سخنان مقامات آمریکایی واکنش و رد و تکذیبیه‌ای نداشته است.
در چنین شرایطی کویت، نه فقط در دوره جنگ که در شرایط توقف درگیری‌ها نیز مبدأ حملات ناقض آتش‌بس بوده، روند تقابلی‌اش نسبت به جمهوری اسلامی را شدت بخشیده و هر روز گامی فراتر از پیش گذاشته است. تعداد قابل توجهی از ایرانیان از زمان آغاز جنگ رمضان توسط دولت کویت با اتهامات واهی مانند قرار دادن عکس رهبری شهید در پروفایل حساب کاربری مجازی‌شان از کویت اخراج و برخی با برخوردهای خشن و ضرب و شتم مواجه شده‎اند و برخی اموالشان مصادره شده است.
نگاهی به فضای رسانه‌ای و محتویات روزنامه‌های این کشور هم آینه تمام‌نمای رویکرد خصمانه کویت است. روزنامه پرخواننده الجریده کویت، سرفصل ثابتی با عنوان «العدوان الایرانی» (تجاوز ایران) در صفحه اول تارنمای خود ایجاد کرده و هر روز مقاله‌ای تند و بی‌پروا علیه ایران منتشر می‌کند. این مسئله فقط محدود به این روزنامه نیست و سایر جراید این کشور نیز همین خط مشی را در پیش گرفته‌اند. اوج وقاحت این رسانه‌ها آن‎جاست که از دولت مشروع جمهوری اسلامی ایران با نام «رژیم ایران» یاد می‌کنند، در توصیف و اشاره به رهبری معظم انقلاب از عناوین توهین‌آمیز استفاده کرده و اظهارات تماماً کذبی را به ایشان و سایر مقامات کشور نسبت می‌دهند. آن‌ها حتی مدعی ارتباط با «یک منبع آگاه در دفتر پزشکیان» هستند که محرمانه‌ترین اطلاعات را در اختیار روزنامه‌های کویتی قرار می‌دهد!
دولت کویت در این مسیر تا جایی پیش رفته که چندی پیش، یک قایق حامل تعدادی از ایرانیان را که به گفته آن‌ها، نیروهای سپاه پاسداران بوده‌اند، به اتهام تلاش برای ورود غیرقانونی به کویت و اقدام به قتل نیروهای گارد ساحلی آن کشور، دستگیر کرده‌ و آن‌ها را تحویل دادگاه مثلا صالحه داده‌است. هر چند وزیر امور خارجه کشورمان در توئیتی دستگیری این افراد را غیرقانونی خواند و حق ایران برای پاسخ به این اقدام را محفوظ دانست و بیانیه آن وزارت اعلام کرد این افراد در حال گشت‌زنی‌های معمول خود بوده‌اند که به دلیل اختلال ایجاد شده در سامانه ناوبری وارد آب‌های سرزمینی کویت شده بودند، اما در سایه عدم واکنش رسمی نیروهای مسلح به این موضوع (حداقل در فضای عمومی که شاهد هستیم)، دولت کویت روز پنج‌شنبه ۲۱ خرداد را برای محاکمه آن‌ها – آن هم در دادگاه کیفری – تعیین کرده است و چندان دور از انتظار نیست که در روزهای آینده شاهد انتشار تصاویر دادگاهی ناعادلانه برای اعضای نیروی دریایی سپاه باشیم که دولت کویت برای تکمیل پازل ایران هراسی و دشمن‌ساز ایران از آن بهره‌ها ببرد.
همان طور که با ایجاد کمپین رسانه‌ای و در همراهی خبرگزاری‌های جریان اصلی مانند رویترز، انگشت اتهام را در حادثه اخیر انفجار فرودگاه به سمت ایران نشانه رفت و رد ارتباط حادثه با ایران را تنها تلاش تهران برای دروغ‌گویی قلمداد کرد. در پی همین حادثه نیز کاردار کشورمان را احضار و دو تن از دیپلمات‌های سفارتمان را با ضرب‌الاجل ۲۴ ساعته از کویت اخراج نمود.
جالب‌تر اما، وضعیت داخلی کویت است. کویت کشوری است که به اذعان تحلیلگران و ستون‌نویسان خود، حتی تعویض نام یک خیابان یا آسفالت کردن یک کوچه در آن روزها و هفته‌ها به طول می‌انجامد؛ کشوری است که هنوز آثار جنگ دهه ۹۰ میلادی در آن هویداست؛ کشوری است که پس از شروع آتش‌بس، دیرتر از سایر همسایگانش در خلیج‎فارس پروازهایش را از سر گرفت و تنها دو روز پیش از حمله به ترمینال یک فرودگاه بین‌المللی‌اش در تاریخ ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ بود که با حضور مقامات رسمی، از افتتاح همان ترمینال پس از بازسازی آسیب‌های وارده در جنگ خبر داده بود؛ کشوری است که بنا به ارزیابی شاخص S&P، با وجود دارایی عظیم در صندوق ثروت ملی خود، چشم‌انداز مثبتی برای توسعه اقتصادی‌اش در آینده مشاهده نمی‌شود؛ چرا که اعتماد به سرمایه‌گذاری در این کشور به پایین‌ترین سطح خود از دوره همه گیری کرونا رسیده و پیش‌بینی شده کسری بودجه‌ سال مالی ۲۰۲۹-۲۰۲۸ به ۱۴درصد تولید ناخالص داخلی‌اش برسد.
مخلص کلام این که کویت پاشنه آشیل‌های بسیاری دارد و هر چند پشتش به حمایت عربستان در تامین مایحتاج معیشتی مردم و دلش به آمریکا، بریتانیا، ایتالیا و سایر کشورهای غربی در حمایت نظامی-دفاعی خوش است، اما تاریخ چند دهه گذشته‌اش و تجربه روابط چندماه اخیر نشان داده است زبان بلند و قاطع – چه در عرصه دیپلماتیک و چه در میدان – تنها راه نشاندن این دولتک شیخ‌نشین عربی بر سر جایش است. حکومت آل‌صباح نشان داده بنایی بر احترام به همسایه خود و رعایت همان اصولی که از آن دم می‌زند ندارد و با هر زبان ممکن این را اعلام و اعلان کرده است. فلذا هر چند باید برای حفظ روابط و جلوگیری از انقطاع آن تلاش کرد، لکن باید توجه داشت ادامه روابط با همسایگان هدف نیست، بلکه وسیله‌ای برای تأمین منافع ملی جمهوری اسلامی ایران عزیزمان است.