واکنش ایران به فشار سیاسی آمریکا برای افزایش حامیان قطعنامه درباره تنگه هرمز

نمایندگی دائم جمهوری اسلامی نزد سازمان ملل روز چهارشنبه به وقت محلی گفت: تلاش ایالات متحده برای نمایش تعداد کشورهای حامی پیش نویس قطعنامه با انگیزه سیاسی به‌عنوان حمایت گسترده بین المللی و انزوای ایران مضحک و فریبکارانه است.

نمایندگی ایران در سازمان ملل گفت: هیچ میزان همراهی حاصل از فشار و اجبار نمی‌تواند اقدامات غیرقانونی بین‌المللی واشنگتن علیه ایران، از جمله محاصره دریایی، حمله و توقیف غیرقانونی کشتی‌های تجاری ایران و گروگان‌گیری خدمه آنها به شیوه‌ای مشابه دزدی دریایی را مشروعیت بخشد.

نمایندگی جمهوری اسلامی ایران نزد سازمان ملل متحد تصریح کرد: همه می‌دانند که بسیاری از اعضا تحت فشار سیاسی، اجبار و حتی تهدید به پیش‌نویس قطعنامه پیوستند.

نمایندگی ایران ادامه داد: ادعاهای نماینده ایالات متحده مبنی بر حمایت گسترده، چیزی بیش از تلاشی ناامیدانه برای ایجاد مشروعیت برای اهداف سیاسی از پیش تعیین شده، تضعیف اعتبار شورای امنیت سازمان ملل و فراهم کردن پوشش سیاسی برای اقدامات غیرقانونی نیست.

به گزارش سایت طلا، مارکو روبیو وزیر امور خارجه آمریکا، ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعلام کرد: «ایالات متحده به همراه بحرین و شرکای خلیج فارس خود، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، کویت و قطر، پیش‌نویس قطعنامه‌ای درباره تنگه هرمز به شورای امنیت ارائه کرده‌اند.»

وی مدعی شد: «جمهوری اسلامی ایران همچنان با تلاش‌های خود برای بستن تنگه هرمز، تهدید به حمله به کشتی‌ها، مین‌گذاری دریایی و تلاش برای اخذ عوارض، اقتصاد جهان را به گروگان گرفته است.»

روبیو همچنین گفت:«این پیش‌نویس قطعنامه از ایران می‌خواهد حملات، مین‌گذاری و عوارض را متوقف کند و تعداد و محل مین‌های دریایی را افشا کند.»

پیش نویس قطعنامه آمریکا و بحرین و حامیان آن درباره تنگه هرمز قطعنامه ای 20 بندی با 9 بند مقدماتی و 11 بند اجرایی است که همگی ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد تنظیم شده است.

یک قطعنامه برای تصویب در شورای 15 عضوی امنیت سازمان ملل نیازمند 9 رای بدون وتوی اعضای دائم این شورا (آمریکا، انگلیس، روسیه، چین و فرانسه ) دارد.

پیش از این، قطعنامه پیشنهادی ضد ایرانی بحرین درباره تنگه هرمز که به نمایندگی از کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس (به جز عمان) و نیز اردن درباره تنگه هرمز در پی تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران، ارائه شده بود، در نشست ۷ آوریل ۲۰۲۶ برابر با ۱۸ فروردین ۱۴۰۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد از سوی چین و روسیه وتو شد.

ایالات متحده آمریکا که پس از ورود مستقیم به جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران، در یکی از حساس‌ترین آبراه‌های جهان با بحران راهبردی روبه‌رو شده، اکنون تلاش می‌کند با استفاده از شورای امنیت سازمان ملل متحد، محاصره دریایی و اقدامات نظامی خود در خلیج فارس را تحت عنوان «حفظ آزادی ناوبری» مشروعیت‌بخشی کند؛ تلاشی که به گفته دیپلمات‌ها و ناظران، می‌تواند به ایجاد یک بدعت خطرناک حقوقی در نظام بین‌الملل منجر شود.

آنچه امروز در تنگه هرمز جریان دارد، صرفاً یک بحران دریایی یا اختلاف امنیتی محدود نیست، بلکه نتیجه مستقیم جنگی است که از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ از سوی آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران آغاز شد؛ جنگی که دولت دونالد ترامپ تصور می‌کرد می‌تواند آن را با ترکیبی از حملات و اقدامات نظامی، محاصره دریایی، جنگ روانی و عملیات سیاسی کنترل کند، اما اکنون همان راهبرد به بحرانی پیچیده برای خود واشنگتن تبدیل شده است.