آقای فردوسی پور! خوش آمدی اما چرا اینقدر دیر؟

بیش ازیک ماه ازآغازتجاوزمتجاوزان آمریکایی واسرائیلی به ایران می‌گذرد؛از همان روزهای نخست، بسیاری ازایرانیان درداخل وخارج ازکشوربا هرنگاه اعتقادی،گرایش سیاسی و سبک زندگی، به این تجاوز واکنش نشان دادند وازهمبستگی با وطن وهموطن گفتند.

به گزارش خبرآنلاینازمخاطبان قابل فهم نبود.
دراین میان، انتشارتصاویرعادل فردوسی‌پور درعیادت از کودکان آسیب‌دیده جنگی دربیمارستان، آن هم حدود۳۵روز پس ازآغازاین تجاوز، دوباره این پرسش را به میان آورد که واکنش سلبریتی‌ها درچنین بزنگاه‌هایی چه زمانی وچگونه معنا پیدا می‌کند؟ آیا دیرواکنش نشان دادن صرفاً یک تأخیرساده است یا نشانه نوعی محاسبه؟ ومهم‌تر ازآن، آیا سکوت و بی‌واکنشی واقعاً موضعی «خنثی» محسوب می‌شود؟

بازگشت عادل دردقیقه۹۰
کنشی درست درهرزمانی درست است، اما درزمان مناسب با ارزش تر. بعید است کسی که چند دهه درمتن رسانه زیسته، ارزش«زمان»درچنین کنشی را نداند.
عادل فردوسی‌پور نه فقط یک چهره موثر و برای بسیاری کماکان محبوب رسانه‌ای، بلکه روزنامه‌نگاری است که سال‌ها نبض افکارعمومی را دربرنامه‌ای مانند۹۰سنجیده و می‌داند گاهی یک جمله درلحظه درست، می‌تواند ازده‌ها واکنش دیرهنگام اثرگذارترباشد. به همین دلیل طبیعی است که انتشارتصاویرعیادت او ازکودکان آسیب‌دیده جنگی، درکناراستقبال بخشی ازمخاطبان، این پرسش را هم به همراه داشته باشد که چرا چنین واکنشی بیش ازیک ماه به تعویق افتاد؟
راستش شاید اگربه‌جای اوبا یک ورزشکاریا هنرپیشه طرف بودیم که هوش رسانه‌ای عادل را نداشت این تاخیر اهمیت چندانی نداشت. اما می‌توان این اتفاق را دست‌کم از دو زاویه دید. نخست این‌که همین واکنش دیرهنگام بازهم از بسیاری سکوت‌ها قابل دفاع‌تر است. درفضایی که هنوزبرخی چهره‌های شناخته‌شده ترجیح داده‌اند هیچ موضعی نگیرند، حضورعادل درکنارکودکان مجروح جنگی ترمیم همان سرمایه اجتماعی است که سال‌ها درذهن مخاطبان شکل گرفته بود و با این اوصاف اصل اتفاق خوب است.
اما زاویه دوم اما به همان مسئله «زمان» برمی‌گردد. در چنین روزهایی، ارزش بسیاری ازکنش‌ها به لحظه وقوع آن‌ها وابسته است. واکنشی که در روزهای نخست یک بحران بیان می‌شود، بخشی ازشکل‌گیری روایت عمومی را می‌سازد؛ اما هرچه زمان بگذرد، اثرگذاری آن کمتر می‌شود و بیشترشبیه واکنشی پسینی با انواع محاسبات به نظرمی‌رسد.