اولین پول کاغذی ایران

وقتی که گیخاتوی مغول به فرمانروایى ایران رسید به سبب آن که از مرض شفا یافته بود، فرمان آزاد کردن زندانیان را صادر کرد و از خزانه‏ ی مملکت، آنچه که در دستش رسید، در بین تهی ‏دستان و درباریان تقسیم نمود. این بخشش‏ها، کشور را به کمبود درآمد و فقر اقتصادی دچار ساخت و خزانه را تهی نمود. در این هنگام وزیر گیخاتو که می‏دانست در چین پول کاغذی رواج دارد، برای جبران کمبود مالی و برگشتِ طلا و نقره به خزانه، دستور تاسیس چاپخانه‏ای را در تبریز صادر کرد و به رواج نوعی اسکناس که "چاو" نام داشت اقدام کرد. هرچند این پول مورد قبول مردم واقع نشد و آن را معتبر نشمردند، ولی این گام، زمینه‏ای برای به کارگیری پول کاغذی در معاملات روزمره‏ی مردم را فراهم آورد.چاو: در زبان ترکى به معناى شهرت، آوازه، شایعه و نام نیک است و بعدها به معناى خبر، نشر، سر و صدا، شلوغى هم آمده است‏. گفته شده ، پول کاغذى را مغولها پس از آنکه چین را مسخر ساختند مرسوم کردند. شایان ذکر است بالشت (بالش)- جمع: بوالش، لغتی ترکى است و در متن ابن بطوطه به پول کاغذى (چاو) چینى اطلاق شده که هر قطعه از آن باندازه کف دست و ممهور به مهر « قاآن»بوده است. ناگفته نماند، پیشنهاد از طرف شخصى بنام عز الدین محمد بن مظفر بن عمید که مدتها در چین بود صورت گرفت و در جمادى الاخرى سال 693 یرلیغ - یعنی فرمان - صادر شد که معاملات با طلا و نقره نشود بلکه با چاو انجام گیرد و در هر ایالت چاوخانه ترتیب دادند و بزور مردم را بقبول چاو وا داشتند . این کار در سنه ثلاث و تسعین بود که چون تدبیر خطا بود میسر نشد و فتنه عظیم پدید آمد.