به گزارش سایت طلا، «خون ریختهشدۀ جوانان ایران در دیماه دامان تیم جمهوری اسلامی را گرفت». محمد تقوی، «کارشناس» شبکۀ ضدایرانی اینترنشنال پس از کنار رفتن تیم ملی ایران از جام جهانی این را در توئیترش نوشت.
اگر امروز چرخی در شبکههای اجتماعی نظیر ایکس و اینستاگرام میزدید در میان پستهای حمایتی به چنین موضعگیریهایی نیز برمیخوردید. دورازذهن نیز نبود که در صورت حذف تیم ملی چنین اظهاراتی پررنگ شود.
پروژۀ «حکومتیخواندن» تیم ملی از ۱۴۰۱ با شدت آغاز شد. تا جایی که بازیکنان ایران در اولین بازیشان در قطر مقابل انگلیس از روی برخی سکوهای ورزشگاه دشنام شنیدند که چرا «فوتبال» بازی میکنند. بازیکنانی که از قضا در همان بازی تحتتأثیر همین جو مجازی ترجیح دادند سرود تیم ملی را نخوانند. گفته شده کارلوس کیروش پیش از بازی دوم برابر ولز در سخنرانی انگیزشی به بازیکنان گفته بود که ببینید برای چه کسانی سرود نخواندید که به شما هم رحم نکردند.
در آمریکا اما اوضاع متفاوت با ادعای رسانهای پیش از آغاز مسابقات شد. این بار خبری از شعار علیه بازیکنان نبود و هواداران ایرانی همگی اعضای تیم را تشویق کردند. بازی آبرومندانه و شجاعانۀ تیم ملی برابر بلژیک و مصر حتی باعث شد تا اینترنشنال نیز که تیم را جمهوری اسلامی خطاب میکرد دندهعقب بگیرد با پرچم «شیر و خورشید» تیم ملی را مصادره کند.
اما خون ریخته شده در دیماه که جمهوری اسلامی اکثر آنها را شهید خواند، مانع صعود ایران شد؟ اگر این منطق را بپذیریم، باید آن را در مقیاس جهانی هم بررسی کنیم. آن وقت صعودنکردن ایتالیا در سه دورۀ متوالی به جام جهانی و ۱۵ تیم دیگری که همراه ایران از جام کنار رفتند تقاص کدام دیماه را دادند؟ اگر این «کارما» آنقدر قوی است در آن حالت کشورهای استعمارگری نظیر انگلیس، اسپانیا، پرتغال، فرانسه و آمریکا حالا باید در سطح لیگ محلات باقی میماندند.
کشورهایی که با نسلکشی، بردهداری مردم آمریکا، آفریقا و آسیا امپراطوریهایشان را بنا کردند و سیستم اقتصادیشان را چیدند. در همین کشورهای میزبان جام جهانی از لسآنجلس و ونکوور گرفته تا تگزاس و هیوستون بومیان سلاخی شدهاند تا زمینها به صاحبان فعلیاش برسند. آنها اینها هم شکستشان شامل کارما میشود؟
دستۀ دیگری این حذف را دست خدا میدانند. گروهی که در سالیان اخیر به نمادهای دینی نظیر مساجد حمله کردهاند و آن را سوزاندهاند حالا از دینداری میگویند. افرادی که «آریاییهاییاند که عرب نمیپرستند» در جام طرفدار مصر و در جنگ علیه ایران هوادار امارات شدند. ملیگرای اجنبیپرست و آتئیست عاشق صهیونیست، دوگانهای که این جریان در آن سرگردان هستند.
مشیت الهی حتماً در مسیر زندگی انسان سرنوشتساز است اما گرهزدن امیال سیاسی و سوءاستفاده از جان کشتهشدگانی که اکثرشان اسیر نقشۀ کودتای اسرائیلی-آمریکایی شدن نتیجهای جز ترویج جهل ندارد. موفقیت در جام جهانی علاوه بر ایمان و اراده، امکانات، آمادهسازی و برنامهریزی را میطلبد. تیم ملی در این دوره از مسابقات نقصهای فنی زیادی داشت که در گذشته بارها به آن پرداخته شده.
نداشتن استراتژیهای متفاوت در حمله، زیاد بودن فاصلۀ بین خطوط و برخی ناهماهنگیها در قلب دفاع با تمرین و آنالیز دقیقتر حریفان برطرف میشد و میتوانست باعث صعود تاریخی ایران به مرحلۀ حذفی شود. در آن حالت یعنی خون کسی نادیده گرفته شده؟
در فیلم جنگی نجات سرجوخه رایان استیون اسپیلبرگ جایی یکی از شخصیتها رو به دیگری میگوید: اگر خدا با ماست پس کی با آنهاست؟
آنجا فرمانده جواب سرباز را نمیدهد اما شاید پاسخ این باشد: خدا نه در اردوگاه «ما»ست و نه «آنها»؛ بلکه در جایی ایستاده که صداقت، عدالت و حقیقت حضور دارد و این ما هستیم که باید انتخاب کنیم در کدام سوی این معادله قرار بگیریم.